Belabi kaletik

Klorofila

Iluntze aldera birikak erretzen ari zitzaizkidala nabaritzen nuen. Barne borroka nekagarrian eman dut gaua.

“Gaixorik nago? Eta zer egingo dut, etxean jarraitu. Ez naute artatuko, gaztea naiz estatistikentzat”, burmuinak hiltegi usaina dauka.

“Udaberrian ditudan ohiko sintomak dira? Bai, ezta?”, heldulekuren bat bilatu nahi nuen lokatz artean.

Banoa ohera, kolorerik ez diot dagoeneko antzemaren enborrari adarrari hostoari loreari.

 

Munduaren lorea

 Munduaren lorea ximeltzen ari da

 hostoz hosto

 petaloz petalo,

 udaberri jantzia galdu eta

 negu gorriak biluztu dio arima,

 hotzikarez bete unaturiko ornoak:

 Poetaren garaia finitu da,

 mundua mugierazten duen taupada bihozkabetu da

 ezustez,

 itsaso bat

 isuri da zigorrez betea

 kupidagabe,

 hobenduriaren begi izutuetan,

 zirt-zart ankerrez

 sakailatu ditu onuste soroak otoz.

 Munduaren loreari

 izain batek xurgatu dio klorofila,

 hiltzear dago elikatu zuen abestia,

 hutsartea larrosaz beteko balitz ere

 eihartuta dago lorategien eihera,

 ehortzia buztin betikorrez.

Munduaren lorea, Karlos Santisteban (Hegats. 1990).

AIURRI hedabideak eskualdeko nortasun hitzak jaso eta zabaltzen ditu. Harpidedun eginda, tokiko albisteak euskaraz lantzen dituen komunikabidea babestuko duzu.
Egin AIURRIkide!