Bertaratutako gehienek LAZO lotunearen aurkako jarrera agertu zuten, eta kanpo saihesbidea defendatu zuten alternatiba gisa. Hala ere, aurkezpenaren zati handi bat ez zen lazo bera justifikatzera bideratu, hura eraiki ondoren aurreikusitako jarduketak azaltzera baizik.
Aldundiak infografiekin aurkeztu zuen bere plana. Horietan, adibidez, Mimendiko estalkiaren kasuan, adimen artifizialaren bidez, existitzen ez diren eta oraindik onartu ere egin ez diren urbanizazioak irudikatzen ziren, eta, gainera, euren kostua Andoainek bere gain hartu beharko balitu bezala aurkezten zen. Inguruko auzotar batek adierazi zuen estalkiaren infografiak ez zituela alboak ezta sarbideak ere erakusten. Azaldu zuen kamioi batek ezingo lukeela estalkitik igaro, eta lau metroko alboko hormek etxebizitzen fatxaden aurrean harresi bat osatuko luketela. Bertaratutako askoren iritziz, irudiek ez zuten errealitatea islatzen eta konponbide bideraezinak planteatzen zituzten.
Galderen txandan, Errespetatu Andoain plataformako kideek, beste herritar batzuek eta Aita Larramendi Ikastolako lehendakariak, 1.000 ikasleen gurasoen ordezkari gisa, galdera ugari egin zituzten; horietako asko baiezko edo ezezko soilarekin erantzun zitezkeen, baina Felix Urkola diputatuak zuzenean erantzutea saihestu zuen. Ikastolaren kasuan, bere ordezkariak espazio- eta kutsadura-eraginei buruzko galdera zehatz bat egin zion, baina ez zuen erantzunik jaso.
Ekitaldian zehar, Aldundiak lankidetza, hurbiltasuna eta Andoainekin elkarrizketa aldarrikatu zituen. Hala ere, zaila da mezu horri sinesgarritasuna ematea, udaleko alkatea gonbidatu ere ez zenean izan, errealitatetik urrun dauden infografiak aurkeztu zirenean eta, batez ere, galdera nagusiari erantzutea saihestu zenean: lazoaren lotunea benetan irtenbiderik egokiena den ala arazoaren jatorria.
Bilera hainbat egoerak markatu zuten, eta bertaratutako asko harritu egin ziren. Ez zen aldibereko itzulpenik eskaini, euskaraz zein gaztelaniaz mintzatzen ziren herritarrak egon arren. Horrez gain, publikoarentzako esku mikrofono bakarra jarri zen, eta diputatu nagusi Eider Mendoza agertokira igo zenean, berak erabili zuen; ondorioz, hitza hartu nahi izan zuten askok ozen hitz egin behar izan zuten entzunak izateko.
Ordu eta erdi baino gehiagoko galderen eta kritiken ondoren, Aldundiak bere planteamenduari eutsi zion, herritarrek adierazitako kezka nagusiei erantzun gabe. Herritarrok Basterotik atera ginen Andoain berriro bigarren mailan geratu zelaren sentsazioarekin. Ekitaldiak jada erabakita zegoen proiektu bat defendatu nahi izatearen inpresioa zabaldu zuen, herritarrei entzun eta guztion artean Gipuzkoa osoari eragiten dion arazo baterako irtenbiderik onena bilatzearena baino gehiago.
Herritarren parte-hartzea izapide hutsa bihurtzen denean eta erabakiak aldez aurretik hartuta daudela ematen duenean, ezinbestekoa da herritarrek sentitzea jarduteko modu horiek gehiago gogorarazten dutela beste garai batzuetako inposizioan oinarritutako gobernatzeko modu bat, elkarrizketaren eta parte-hartzearen aldeko apustua egiten duela dioen administrazio bat baino.