Hainbat gai jorratu zituen hirukoteak esan, bezala.
Horietako bakar batzuk hitz-murritzez aipatzearren: euskararen hiztegi aberastasuna, ulhaintsa hitzean pertsonifikatuta (gure eskualdean, zapelatza); egilearen beldur eszenikoa bakardadean idatzitako argitara jartzeko eta betirako bilustuta sentitzea; zuzentasun literarioren kalteak; “okerlaritza”ren filosofia ipar hartuta idaztea, hots, oker idaztea gauza egokiak adierazteko; urruntasun fisiko eta psikologikoa, eta, nongotar izatea eta sentitzea; urruntasun geografiko eta sentimentala; giza maitasuna eta bera adierazteko premia; metaforen indarra literaturan (Garmendik darabilen makatza makatzaren figura darabil, hots, txertatu gabeko basa-zuhaitza; kantuen letren ahalmena sentimendu kolektiboa pizteko; ideologikoki urrun ditugunak ere errukiz begiratu beharra; poesiaren aldarrikapena, sistemaren kontaketarekin bat ez datorren sufrimenduaren memoria historikoa zabaltzeko; gurasoei eskertza sentitua; Urnietatik urrun bizi denaren urnietarraren oroitzapenak (usadioak, lekuak, baserri-giroko elementu naturalak...) herriminak eragindakoak...
